پایگاه اطلاع رسانی

سازمان حج و زیارت

میلاد امام جواد (ع ) فصلی نوین در تاریخ شیعه

میلاد امام جواد (ع ) فصلی نوین در تاریخ شیعه

از آثار میلاد پربرکت امام جواد(ع) می توان به عنوان آغاز فصلی نوین در تاریخ شیعه یاد کرد که به دلهره های شیعیان پایان داد و نیت فرصت طلبان و سود جویانی همانند فرقه واقفیه را افشاء کرد.

هنگامی که حضرت رضا (ع) به شهادت رسید تنها فرزند  ایشان حضرت جواد (ع) بود و او در این هنگام هفت سال داشت.

مرحوم محمد محمدی اشتهاردی در کتاب داستان های شنیدنی می نویسد: جمعی از بزرگان شیعه در کوفه در خانه عبدالرحمن بن حجاج گرد هم آمدند و در سوگ امام رضا (ع) گریه کردند. آنگاه درباره امام بعد از حضرت رضا (ع) سخن به میان آمد که بعضی گفتند امام جواد (ع) کودک است و بعضی پاسخ این ایراد را دادند و حتی برخی به کوفه و بغداد و شهرهای دیگر به سوی مدینه مسافرت کردند تا از نزدیک به بررسی بپردازند.

آنها در مراسم حج شرکت کرده و سپس وارد مدینه شدند و به خانه امام صادق (ع) که در آن وقت خالی بود، رفتند و روی یک فرش بزرگ که در آنجا بود نشستند که در این هنگام عبدالله بن موسی (یکی از پسران امام کاظم علیه السلام) نزد آنها آمد و در صدر مجلس نشست.

یکی برخاست و به عبدالله فرزند موسی بن جعفر اشاره کرد و گفت: این آقا، فرزند رسول خدا(ص) است هر کسی سؤال دارد از او بپرسد. بعضی از علمای مجلس چند سوالی را مطرح کردند ولی عبدالله پاسخ صحیح نداد و حاضران ناراحت و غمگین شدند و لذا تصمیم گرفتند که مجلس را ترک کنند که ناگاه موفق (خادم حضرت رضا علیه السلام) از دری که کنار صدر مجلس بود وارد شد و در حالی که در کنارش حضرت جواد (ع) بود، به آن حضرت اشاره کرد.

امام جواد(ع) در صدر مجلس نشست و علمای مجلس سوالاتی کردند که آن حضرت به همه سوالات به طور صحیح و کامل پاسخ دادند، به گونه ای که همه حاضران خوشحال شدند و از آن حضرت تجلیل و تمجید کردند.

حاضران عرض کردند: عموی شما عبدالله به اینجا آمده و ما جواب این سوال ها را از او خواستیم و چنین و چنان پاسخ داد.

امام جواد (ع) فرمود: معبودی جز خدای یکتا نیست. ای عمو، بسیار سخت است که فردای قیامت در پیشگاه خدا قرار بگیری و خدا به تو بگوید «چرا چیزی را که ندانستی به آن فتوا دادی» با اینکه در میان امت کسی که داناتر از تو بود، وجود داشت.

به این ترتیب علمای حاضر دریافتند که امام بعد از حضرت رضا (ع) همان امام جواد (ع) است.

سن کم و به امامت رسیدن این امام بزرگوار در دوران کودکی به دلیل دارا بودن تمامی شاخصه های یک امام بخشی از خصایص وجودی آن حضرت است که از آن زمان تاکنون همگان را بر علم و درایت امام جواد (ع) حیران و متعجب کرده است.

شیخ طوسی نیز در کتاب مصباح می گوید امام جواد در روز دهم ماه رجب سال 195 هجری قمری متولد شده است.

در خانواده امام رضا (ع) و در محافل شیعه، از حضرت جواد (ع) به عنوان مولودی پر خیر و برکت یاد می شد. چنانکه ابو یحیای صنعانی می گوید: روزی در محضر امام رضا (ع) بودم، فرزندش ابوجعفر را که خردسال بود، آوردند، امام فرمود این مولودی است که برای شیعیان ما، با برکت تر از او زاده نشده است.

مادر آن حضرت سبیکه که از خاندان ماریه قبطیه همسر پیامبر اسلام به شمار می رود، از نظر فضایل اخلاقی در درجه والایی قرار داشت و برترین زنان زمان خود بود، به طوری که امام رضا (ع) از او به عنوان بانویی منزه و پاکدامن و با فضیلت یاد می کرد.

از مادر آن امام با نام های دیگری نیز یاد کرده اند همچون سبیکه، نوبیه و سکینه، که شاید این نام آخر صورت تصحیف شده سبیکه باشد، خیزران و دره. امام رضا (ع) آن بانو را خیزران می خواند و گفته اند نامش ریحان و قبطی و مکنی به ام الحسن بود.

مدت عمر آن حضرت 25 سال بود. از این مدت، وی هشت یا هفت سال و چهار ماه و دو روز با پدرش و 17 یا 18 سال پس از پدرش زیست. که این همان مدت امامت آن حضرت به شمار می رود و مصادف با دوران مامون است.

مامون خلیفه عباسی امام جواد (ع) را در سال 204 ه. ق یعنی یک سال پس از شهادت امام رضا (ع) از مدینه به بغداد آورد و به دنبال مذاکراتی که در جلسه مناظره امام با یحیی بن اکثم گذشت، دختر خود ام الفضل را به همسری حضرت در آورد!

امام جواد (ع) مناظرات و بحث و گفت و گوهایی داشته است که برخی از آنها بسیار پر سر و صدا و هیجان انگیز و جالب بوده است و از آن جا که آن حضرت نخستین امامی بود که در کودکی به منصب امامت رسید، علت اصلی پیدایش این مناظرات این بود که از یک طرف، امامت او به خاطر کمی سن برای بسیاری از شیعیان کاملا ثابت نشده بود (گرچه بزرگان و دانایان شیعه براساس عقیده شیعه هیچ شک و تردیدی در این زمینه نداشتند) از این رو برای اطمینان خاطر و به عنوان آزمایش، سوالات فراوانی از آن حضرت می کردند.

از طرف دیگر، در آن مقطع زمانی، قدرت معتزله افزایش یافته بود و مکتب اعتزال به مرحله رواج و رونق گام نهاده بود و حکومت وقت در آن زمان از آنان حمایت و پشتیبانی می کرد و از سلطه و نفوذ خود و دیگر امکانات مادی و معنوی حکومتی، برای استواری و تثبیت خط فکری آنان و ضربه زدن به گروه های دیگر و تضعیف موقعیت و نفوذ آنان به هر شکلی بهره برداری می کرد.

معتزلیان دستورها و مطالب دینی را به عقل خود عرضه می کردند و آنچه را که عقلشان صریحا تایید می کرد می پذیرفتند و بقیه را رد و انکار می کردند و چون نیل به مقام امامت امت در سنین خردسالی با عقل ظاهر بین آنان قابل توجیه نبود، سوالات دشوار و پیچیده ای را مطرح می کردند تا به پندار خود، آن حضرت را در میدان رقابت علمی شکست بدهند ولی در همه این بحث ها و مناظرات علمی، حضرت جواد در پرتو علم امامت با پاسخ های قاطع و روشنگر، هر گونه شک و تردید را در مورد پیشوایی خود از بین می برد و امامت خود و نیز اصل امامت را تثبیت می کرد.

به همین دلیل بعد از او در دوران امامت حضرت هادی (که او نیز در سنین کودکی به امامت رسید) این موضوع مشکلی ایجاد نکرد، زیرا دیگر برای همه روشن شده بود که خردسالی تاثیری در برخورداری از این منصب خدایی ندارد.

سرانجام آن حضرت در سن 25 سالگی و در اوایل خلافت معتصم، به دستور او مسموم شد و به شهادت رسید. جسم مطهر آن حضرت را در قبرستان قریش و کنار قبر جد شهیدش امام موسی بن جعفر(ع) که امروز در حومه بغداد قرار دارد، به خاک سپردند.

منبع : ایرنا

سازمان حج و زیارت امتیاز به خبر :

ارسال نظرات

نام

ایمیل

وب سایت

نظرات شما

هم اکنون هیچ نظری ارسال نشده است. شما می توانید اولین نظردهنده باشد.